Þegar hjónin Mia, 32 ára, og Per, 38 ára, kynntust fyrir sex árum á stefnumótasíðu þráðu þau bæði einbýlishús, Volvo og hund. Það er nokkuð góð lýsing á lífinu sem þau lifa í dag. En ýmsir þættir sambands þeirra falla langt utan viðtekinna hjúskaparnorma. Á mánudögum, þegar vinnufélagarnir spyrja hvernig helgin hafi verið, svara Mia og Per oftast að þau hafi ekkert sérstakt gert.
– En í raun hefur maður kannski stundað kynlíf með fimm eða sex mismunandi einstaklingum á einu kvöldi, segir Per og hlær.
Hann fór að sækja nektarstrendur og kinkypartí á þrítugsaldri. Per þótti sjálfsagt að vera hreinskilinn um allt sitt líf við nýjan maka. Mia hafði enga reynslu af kinky-senunni en lét það ekki fæla sig frá. Hún fór að koma með honum í partíin.
– Það var mín eigin hugmynd. Ég hef alltaf verið forvitin og langaði að prófa, segir hún.
Því miður lagði klúbburinn, sem hélt kinkypartíin, upp laupana skömmu eftir að Mia og Per urðu par. Þá ákváðu þau að prófa eina sveifluklúbbinn í Stokkhólmi.
- Við vorum sammála um að við þyrftum að finna eitthvað í stað kinkypartíanna sem gæfi okkur sömu spennu. Einu sinni á kinkypartíi sáum við nokkra stunda kynlíf opinberlega og tókum eftir því að það æsti okkur. Því fannst okkur rétt að prófa, segir Per.
Á sveifluklúbbnum snýst allt um kynlíf í almannarými. Per og Mia fara þangað oft um helgar, bæði til að horfa á og stunda kynlíf með öðrum. Sum pör vilja fyrst og fremst stunda kynlíf sín á milli fyrir framan aðra. Hópkynlíf er einnig stundað.
- Það sem gerist fer eftir stemningunni og því hverjir eru þar. Að fara á sveifluklúbb er svolítið eins og að spila í Lottóinu — maður veit aldrei hvað maður fær, segir Per.
Á vönduðum sveifluklúbbum gildir regla sem aldrei má slaka á. Nei þýðir nei. Enginn á að þurfa að taka þátt í kynferðislegum samskiptum gegn vilja sínum og það er fullkomlega sjálfsagt að vera í húsnæðinu án þess að snertast. Aðgangur er aðeins fyrir félagsmenn og gestir eru pör og einhleypar konur sem koma í fylgd með pörum. Þeim sem virðast vera undir áhrifum áfengis er vísað út.
– Það er bar þar sem hægt er að kaupa bjór og vín, en fólk fer ekki þangað til að drekka sig fullt, heldur til að ríða, segir Mia.
Annars eru engar formlegar reglur, en þó nokkur atriði sem þarf í raun að fylgja til að verða fastagestur. Nauðsynlegt er að vera snyrtilegur og hreinn, auk þess sem ekki má ræða um aðra félagsmenn utan klúbbsins. Þar eru bæði prestar, lögfræðingar og margir aðrir sem vilja ekki gera kynlíf sitt, sem brýtur gegn hefðbundnum viðmiðum, opinbert. Einnig er ætlast til þess að allir fari heim með þeim sem þeir komu með. Á sveifluklúbbi er maður þar sem par. Engin skylda er til að nota getnaðarvarnir, en það er öllum félagsmönnum í hag að forðast smit og óæskilegar þunganir. Mia og Per nota alltaf smokk og láta reglulega prófa sig fyrir kynsjúkdómum. Þau telja að þetta eigi við um flesta sveiflufólkið sem sækir klúbbinn.
– Þess vegna mæli ég með því við alla sem vilja prófa sveiflusenuna að byrja á klúbbum. Það er mun öruggara en að hafa samband við pör á netinu eða fara í einkapartí. Við höfum líka prófað það, en reynslan hefur stundum verið ekki eins góð. Einu sinni höfðum við mælt okkur mót við nokkra sem reyndust vera í vímu. Þá var bara að snúa við, segir Per.
Skipulagða sveiflusenan er þó ekki stór í Svíþjóð. Mia og Per telja upp fjóra klúbba til viðbótar við þann í Stokkhólmi. Til samanburðar má nefna að í Danmörku eru tíu klúbbar í Kaupmannahöfn einni saman.
Þegar Mia og Per fluttu frá Stokkhólmi til smærri bæjar í Upplöndum fyrir tæpu ári varð lífsstíll þeirra flóknari. Þau segja enga sveifluseenu vera á Uppsala-svæðinu. Ítrekaðar tilraunir til að kynnast pörum í nágrenninu í gegnum netið hafa ekki borið árangur. Nú hafa Mia og Per gefist upp á því. Um leið og húsið selst flytja þau aftur til Stokkhólms.
– Það er að hluta til vegna þess að Per tókst ekki að fá vinnu í Uppsölum, en líka vegna þess að hugarfarið er öðruvísi í litlum bæjum. Nágrannarnir vilja vita allt um alla og eru almennt síður umburðarlyndir gagnvart fólki sem lifir öðruvísi en þeir sjálfir. Í stórborginni er meiri nafnleynd og fólk umburðarlyndara, segir Mia.
Það eru ekki margir sem eru alveg opnir með að þeir séu í sveiflusamböndum. Mia og Per segja óþolið og siðferðislegt skelfingarástand vera útbreitt. Stundum hafa þau orðið vör við þá hugmynd að sveiflufólk sé til í að stunda kynlíf með hverjum sem er.
– Í einu partíi lá ein stelpa skyndilega mikið á að komast þaðan. Eftir á fréttum við að hún hefði komist að því að við værum í sveiflusambandi og haldið að við myndum nánast ráðast á hana, segir Mia.
Þau segja þá skoðun byggja á vanþekkingu og ótta. Í raun myndu þau aldrei gera ráð fyrir að einhver hefði áhuga á kynferðislegum samskiptum.
– Mér finnst sem Svíþjóð hafi náð hámarki hvað varðar umburðarlyndi gagnvart ólíkum lífsháttum. Nú virðist þróunin fremur vera á hinn veginn, lítið á árangur Svíþjóðardemókrata, segir Per.
Í nánasta vinahópnum vita næstum allir að Mia og Per eru í sveiflusambandi, þar á meðal foreldrar þeirra beggja. Helsta ástæðan fyrir því að þau segja frá því er að þau vilja sleppa við að ljúga. Viðbrögðin hafa yfirleitt verið jákvæð og forvitin.
– En auðvitað segjum við fólki sem við vitum að er opið og umburðarlynt frá þessu. Þegar ég sagði frá því í fyrra starfi kom í ljós að tveir samstarfsmenn voru Vottar Jehóva og fordæmdu sveiflufólk algjörlega. Ég hef lært að fara varlegar í að segja frá þessu, segir Per.
Parið hefur engin áform um að hætta að stunda kynlíf með öðrum. Fyrir þeim er það krydd í sambandinu sem þau vilja ekki vera án. Mia segir það gott fyrir sjálfsmyndina að geta veitt fólki með ólíka líkamsgerð og kynferðislegan smekk fullnægingu og fengið fullnægingu hjá því. Stærsta ávinningurinn er að fá útrás fyrir tilfinningar og langanir sem þau þyrftu annars að bæla niður.
– Það styrkir sambandið. Þannig verðum við að vera opin hvort við öðru um fantasíurnar okkar. Það myndi særa mig að vita ekki allt sem kveikir í Miu, segir Per.
Á sama tíma leggja þau bæði áherslu á að sveifluseenan geti ekki bjargað slæmu sambandi. Ef samskiptin milli aðilanna ganga ekki upp verður þetta varla gott fyrir neinn. Meginatriðið er að tala alltaf saman, bæði fyrir og eftir sveiflukynlífið. Einnig er gott að eiga leynileg sameiginleg merki á meðan maður er á klúbbnum, til að ganga úr skugga um að makanum líði vel. Þeir sem eru afbrýðisamir ættu að hugsa sig tvisvar um áður en þeir fara á sveifluklúbb.
– En afbrýðisemi í litlum mæli getur reyndar verið góð. Ef ég finn sting þegar ég sé að einhver getur gefið Miu eitthvað sem ég get ekki, þá sannar það að mér þykir vænt um hana, segir Per.
Því kynlíf með öðrum er bara kynlíf. Saman eiga þau miklu meira en kynlíf og það kalla Mia og Per ást.
