Hér er borgin þar sem allir eru naktir.

Nektarstaðir eru víða, bæði í Svíþjóð og erlendis.

En heil borg fyrir nektarlíf?

Hún er til. Í Cap D’Agde á frönsku ríveríunni hafa menn tekið nektarhyggjuna á allt nýtt stig.

Á bankaskrifstofunni, í matvöruversluninni og á veitingastöðunum – alls staðar sér maður nakinn líkama af öllum gerðum, stærðum og á öllum aldri. Í Cap D’Agde verður enginn hissa á að sjá nakinn rass við frystiborðið. Þetta er nefnilega mekka fyrir alla sem hafa ekki áhuga á fötum.

Það sem eitt sinn var lítið einkarekið náttúrismannatjaldstæði hefur þróast í heila litla borg þar sem allt að 40.000 nektaráhugamenn safnast saman á háannatíma. Þetta hófst eftir seinni heimsstyrjöldina, þegar landið á bak við snjóhvíta ströndina var í eigu Oltra-fjölskyldunnar. Fjölskyldan tók eftir því að sífellt fleiri löðuðust að tveggja kílómetra langri, óbyggðri strandlengjunni og að margir sóluðu sig naktir. Fjölskyldan ákvað að nýta sér aðstæðurnar og reisti lítið nektartjaldstæði á landi sínu sem hlaut nafnið Oltra Club.

 

Gestir komu frá Hollandi og Þýskalandi

Tjaldstæðið laðaði aðallega að sér ungar fjölskyldur frá Þýskalandi og Hollandi og blómstraði í kyrrþey fram til byrjun áttunda áratugarins, þegar franska ríkið lagði fram áætlun um að aðlaga alla strandlengjuna í Languedoc-Roussilion að ferðaþjónustu.

Oltra-fjölskyldan sá tækifæri til að stækka og tókst að sannfæra yfirvöld um að gera Cap D’Agde að opinberri náttúrismaströnd. Skyndilega blasti við möguleiki á miklum vexti og heil borg tók að rísa.

Heliopolis er einna glæsilegast, hálfhringlaga bygging á fjórum hæðum með 800 íbúðum, eigin verslunarmiðstöð, sundlaugum og tennisvöllum.

 

Vandamál með svallara

En ekki ríkir einungis friður og spekt í nektarparadísinni. Frá því um miðjan tíunda áratuginn hafa sífellt fleiri svallarar laðast að Cap D’Agde, sem hefur skapað átök milli hefðbundinna náttúrismamanna og þeirra sem hallast meira að nautnahyggju. Afleiðingin er sú að opinberar kynlífsathafnir varða nú háum sektum og ekki má hafa kynferðislega ögrandi búnað á ströndinni. Sannleikurinn er þó sá að svallferðamennirnir eru mjög mikilvægir fyrir efnahag dvalarstaðarins, sem sést ekki síst á því að fataverslanirnar þar sérhæfa sig að mestu í ýmiss konar fetisjfötum. Á dvalarstaðnum eru einnig nokkrir klúbbar fyrir mismunandi kynhneigðir, sem fá að starfa í þeirri von að allur dvalarstaðurinn fari ekki á endanum á flot í lostafullu líferni.

En til að varðveita dálítið af fjölskyldustemningunni, að minnsta kosti í júní og ágúst, vakta franskir lögreglumenn strendurnar til að halda reglu meðal sandhólanna. Og enn er það svo að margar náttúrismannafjölskyldur leggja leið sína þangað.